اینم یه شعر در مورد پیاده روی از برادر موحدی

حالا که پا به پای شما راه میروم                                             تا عرش تاکنار خدا       راه میروم

آغاز این مسیر تو پایان آن توئی                                             فرقی نمیکند که کجا     راه میروم

بال فرشته منت پای مرا کشد                                                 وقتی مسیر چشم تو را راه میروم

ای نور طور دل به بیابان عاشقی                                              مثل کلیم گرم دعا      راه میروم

کارم به خستگی کشد اما امیدوار                                            با اشک شوق وتاول پا راه میروم  

من منتهی به کوچه ی اخلاص میشوم                                        حتی   اگر    برای ریا راه میروم

گاهی برای این دل آواره ی خودم                                            گاهی فقط برای شما راه میروم

چون روز روشن است که در این هجوم شب                                با زانوان خسته چرا راه میروم